Orde in de chaos!

Welkom in de wondere wereld die Sabine heet. Mijn wereld vol met gekke, rare, leuke, minder leuke, grappige, maar vooral leesbare gedachtes die geheel zelfstandig zijn getransformeerd tot weblogs.

Ik neem jullie graag mee in mijn wereldje. Inmiddels alweer bijna een kwart eeuw sinds ik voor het eerst een pen aanraakte om te leren schrijven. En ik doe het nog steeds met veel plezier. Gelukkig gaat het schrijven me stukken beter af dan in mijn kindertijd. De lol is nog steeds net zo groot. Als kind al had ik een onuitputbare bron van gedachtes die ik maar moeilijk kon ordenen. Nu lukt het me stukken beter, mede door het schrijven van deze blogs.

Ik krijg de laatste tijd wel eens vragen van mensen die zich afvragen of het allemaal over mij gaat. Grotendeels wel, maar niet in alle gevallen. De meeste zaken die ik beschrijf zijn deels mijn eigen ervaringen, deels een stukje fantasie. Soms gaat het wel over mijzelf soms over een gevoel dat ik ergens op doe of iets dat me bezig houdt.  Ik weet het. Zo wordt het niet echt duidelijker wat nu daadwerkelijk over mijzelf gaat en wat niet. Maar weet je? Dat houd ik ook maar lekker voor mezelf ;-).

Met een sausje..

MIJN WINTERDIP-GEVOEL:

WEG WILLEN KRUIPEN IN EEN WARM HOLLETJE, VREETBUIEN ONOVERKOMELIJK ; ZELFS HET WOORD WINTERDIP ME AL AAN ETEN DOET DENKEN!

Hertentamen

Het is vrijdagmiddag 6 november 12.00. Ik ga voor de zoveelste keer die ene toets herkansen. Ik begrijp het wel, maar ik snap het niet. Of is het nou omgekeerd? Ik weet het niet. Ik heb geen idee waar het mis gaat steeds, maar het gaat steeds mis. Ik denk teveel na, maar als ik nadenk over dat ik teveel  nadenk denk ik eigenlijk al teveel. Op datzelfde moment ga ik me bedenken waar ik nu over nadenk en of ik er stiekem toch niet over moet nadenken. Gevolg: herkansing op herkansing voor een vak. Heel frustrerend. Hetzelfde vak heb ik al meermalen gedaan, de sommen thuis gaan goed maar zodra ik het tentamen voor mijn neus krijg schiet ik volledig in de stress. Alsof er spontaan een format c: plaatsvindt in mijn hersenen. Diezelfde hersenen die normaliter spontaan beginnen te draaien scheiden er namelijk ineens mee uit op het moment dat het tentamen begint. Ik probeer nu met man en macht mijn hersenen te begrijpen maar ik kan er met de kop niet bij.

Ik begin aan het tentamen. Staar naar mijn blaadje en er gebeurd niets. Ik kan mijn handen niet aanzetten mijn pen vast te houden en mijn hartslag lijkt zich te hebben genesteld in mijn keel. Ik word boos, maar daar wordt het niet beter van is mijn ervaring. Het resulteert in een half uur ruzie maken met mijn innerlijke ik en het proberen aan te zetten van mijn hersenen. Uiteindelijk komt er toch wat uit, maar ik twijfel over alles. Datgene waar ik normaal nooit over nadenk is nu ineens onduidelijk. Ik wil schreeuwen, de surveillant in elkaar slaan en al mijn pennen kapot breken. Maarja, dan kan ik net zo goed gelijk vertrekken.

Mijn iritatie werpt zich nu op de surveillant. De beste man loopt heen en weer, zucht als een idioot. Gaat dan weer zitten en begint met zijn voeten te draaien..Aarrrrgghh nee zijn schoenen kraken. Nou ja, deze man kan er niets aan doen dat ik sowieso een concentratieniveau van nul heb maar hij kan best even anderhalf uur ophouden met ademen bedenk ik me in mijn boosheid. Anderhalf uur, zoveel is er inmiddels nog over van de twee en een halfuur die er voor deze toets staat als bruikbare tijd.

Ik denk aan het liedje van Andre Hazes-bloed zweet en tranen. Nou het is het bijna allemaal. Ik reken me suf maar ben de logica helemaal kwijt. Anderhalf uur lang doe ik nog mijn stinkende best maar het wil gewoon niet. Bah.. uiteindelijk lever ik mijn blaadje in. Wat moet die docent wel niet van me denken.. hij doet zo zijn best om het me duidelijk te maken maar ik faal keer op keer. Misschien wil mijn eigen-ik diep van binnen gewoon nog geen afscheid nemen van deze docent. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het moet halen.. Ik ga vanavond nog in gevecht met mijzelf. Vrijdag heb ik weer twee tentamens.

Maar hij zag er zo betrouwbaar uit!

De val van DSB. Velen van ons zagen het niet aankomen. Ik hoorde zelfs een collega van de week nog zeggen "ja maar hij zag er zo betrouwbaar uit" en ook hoorde ik kreten als "hij zag er helemaal niet uit alsof hij de boel zou bedonderen". Het was alsof ik terplekke van de stoel zou vallen maar in plaats daarvan verslikte ik me in een veel te grote hap brood.

Hallo, wilde ik schreeuwen. Wordt eens even wakker. De grootste psychopaten zijn meestal in eerste oogopslag bijzondere betrouwbare mensen. Ik kon het daarop niet laten een en ander op te zoeken op internet en er zijn diverse manieren om te bepalen in hoeverre iemand wel of niet een psychopaat kan zijn. De volgende kenmerken zijn er bij deze topfunctionarissen waarin ook een psychopaat kan schuilen:

- Maakt de betreffende persoon een gladde, charmante indruk?
- Buigt hij of zij een gesprek vaak om naar een gesprek over henzelf?
- Brengen zij anderen in diskrediet, of zeiken ze anderen af om hun eigen imago of reputatie op te poetsen?
- Kunnen ze met een stalen gezicht liegen tegen collega's, klanten of zakenrelaties?
- Vinden ze mensen die ze te slim zijn af geweest of die ze hebben gemanipuleerd dom of stom?
- Zijn ze opportunistisch en genadeloos; vinden ze het vreselijk om te verliezen en spelen ze om te winnen?
- Maken ze een kille, berekenende indruk?
- Gedragen ze zich soms onethisch en oneerlijk?
- Hebben ze binnen de organisatie een machtsnetwerk opgebouwd en dat vervolgens gebruikt om er zelf beter van te worden?
- Tonen ze geen spijt als ze beslissingen hebben genomen die een negatief effect hebben gehad op het bedrijf, de aandeelhouders of het personeel?

Hebt u meer dan zes van de tien vragen met 'ja' beantwoord, dan bent u waarschijnlijk al een psychopaat tegengekomen.

(DE VRAGENLIJST IS GEBASEERD OP KERNELEMENTEN UIT
DE B-SCAN: 360, EEN VEREENVOUDIGDE VERSIE VAN DE PSYCHOPATHIE CHECKLIST, TOEGESNEDEN OP GEBRUIK IN HET BEDRIJFSLEVEN.) (BRON: INTERMEDIAR)

Goh, ik zou zweren dat wij in ieder geval een psychopaat ontslagen hebben in mijn loopbaan bij mijn huidige werkgever.. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat ik misschien wel iets teveel neig naar iedereen wantrouwen totdat het tegendeel bewezen is maar dat heeft me tot nu toe een hoop ellende bespaard. Zo heb ik geen rekening bij DSB, pakte ik als klein meisje geen snoepjes aan van vreemde en trap ik niet in de glimlach van een knappe, betrouwbare verkoper die deur tot deur iets aan wie dan ook probeert te slijten. Dan maar wantrouwend, alles beter dan slachtoffer van een bank als DSB! Of ben ik nu gek?

Puberblog-deel 2

Als antwoord op mijn puberblog 1 kan ik het natuurlijk niet laten om het eerdere puber-verhaaltje te herschrijven naar hoe ik dit nu zou overbrengen. Natuurlijk blijft het gevoel dan wel hetzelfde. Alleen in een wat volwassener jasje...

"De walgelijke Meester X

Docenten zijn er in allerlei gradaties..jong, oud, modern, conservatief en natuurlijk leuk en niet leuk. Meester X was er duidelijk een die niet voldeed aan de maatstaven voor leuke docent. Hij rook constant naar verrotting uit zijn mond en zijn lichaamsgeur was helaas al niet heel veel beter. Hij gaf les op een manier die nog erger was dan ouderwets en marcheerde als volleerd soldaat door de klas. Hij vroeg je niets, hij beval je iets. Als Meester X langsliep dan kon je bijna niet anders dan flauwvallen door de onvoorstelbare mate van smerige lichaamsgeuren. Je adem inhouden was dan ook de enige remedie om flauwvallen te voorkomen.

Jaren volgden waarin het regime van deze leraar onverstoord bleef. Tot op die ene dag, mijn klas had er genoeg van en besloot de leraar zelf eens een poepie te laten ruiken. De dag voor de actie verzamelde een ieder van ons zijn uitwerpselen van die dag. Deze werden vervolgens voor aanvang van de les voor het bord gelegd. We wapenden ons met zakdoeken voor onze mond en waren allen gekleed in witte overals. Op grote kartonnen borden hadden we "PAS op verstikkingsgevaar" geschreven. We wachtte af tot Meester X zou binnenkomen. Normaal gesproken dienden we allemaal in de houding te staan naast onze tafels. Vandaag deden we dat niet hadden we afgesproken. Muisstil waren we toen Meester X de deur opende. Een geur van uitwerpselen van 25 leerlingen doordrong direct de neus van Meester X welke eigenlijk gelijk begon te kokhalzen. Raar vonden we, hij zou toch eigenlijk ook misselijk moeten worden van zijn eigen geur.

Nog nooit hadden we iemand zo snel zo rood zien aanlopen, hij stormde de klas in om vervolgens een van de leerlingen hardhandig naar voren te slepen en met zijn gezicht door de uitwerpselen te halen. "jullie willen als honden behandelt worden? Dan krijgen jullie die behandeling. "  Hij schreeuwde, vloekte en tierde als een dolle stier. Daarna stortte hij op de grond in elkaar en huilde. Een van de decanen heeft hem weg moeten halen. We werden allemaal geschorst en hadden thuis stuk voor stuk een hoop uit te leggen. Een week lang elke dag nablijven en allemaal een maand lang corveedienst. Het was helemaal toen we hoorde dat Meester X niets meer rook door een noodlottig ongeluk tijdens de tweede wereldoorlog had meegemaakt.

Meester X kwam nog wel terug, een hele middag hebben we met hem gepraat over wat ons dwarszat en hoe hij daarover dacht. Het was handiger geweest als we eerlijk waren geweest tegen hem, niet iedereen is zich volledig bewust van zijn gedrag of in dit geval zijn lichaamsgeur. We hadden hem een poepie laten ruiken maar kregen eigenlijk een koekje van eigen deeg. "

Puberblog-deel 1

Het is wellicht ergens nog goed voor geweest dat ik pas een paar jaar een weblog had. Mijn moeder kwam vandaag aan met een schriftje met verhalen die ik samen met mijn broertje heb gemaakt in mijn pubertijd. Ik heb me rotgelachen. Ik zeg altijd "als ik toen had geweten dat het nu zo leuk zou zijn had me dat een hoop gepuber gescheeld". Op school ging het moeizaam en natuurlijk had ik zoals de meeste pubers niet veel met docenten. Een sprong er echt uit, ik had altijd ruzie met haar en dat zorgde duidelijk voor een inspiratiebron... Na dit verhaal te hebben teruggelezen heb ik wel een beetje medelijden met docenten die lesgeven aan pubers.. Nu ik een avondopleiding volg heb ik nog wel moeite met sommige docenten die soms zo heerlijk wereldvreemd zijn. Gelukkig maar voor die docenten ben ik inmiddels geen puber meer.. Toch blijven sommige docenten nog steeds een bron van inspiratie, maar ja eigenlijk is de hele wereld mijn inspiratiebron.

Nu volgt een verhaaltje uit mijn pubertijd.. Wat een ontwrichtingsdrang zat er toen in me zeg.. (ik heb de naam overigens veranderd, al herinner ik me de bewuste docente nog als de dag van gisteren..)

"De walgelijke meester X"

Er was eens een leraar en die heette Meester X. Hij walmde uit zijn mond en stonk vreselijk. Hij was ook nog eens knalrood en hardstikke lelijk. Hij marcheerde altijd door de klas als een soldaat en gaf bevelen alsof hij de koning was. Maar als hij langsliep (liever gezegd marcheerde) dan viel iedereen op de grond , het is wel eens gebeurd dat er iemand overleden is dat kwam door die walgelijke Meester X. Op een dag kreeg de klas hier genoeg van en besloot wraak te nemen, ze kochten gasmasker en een kilo tomaten. Want als de meester langsliep dan gingen ze gooien met die tomaten waarin een gasbom zat en ze gooiden een keer en zijn ogen knalden uit zijn hoofd en zijn hoofd knalde daardoor uit elkaar daarom hadden ze ook die gasmaskers op voor de stank die het zou geven als hij ontplofte. Eindelijk zouden ze van hem af zijn nog nooit waren ze zo blij geweest. Op een gegeven moment hoorde ze een hele harde knal en hij spatte uit elkaar. Dat zag er leuk uit als je zijn hersenen zag nou ja hersentjes dus. Dat WAS Meester X nu de rest van de leraren nog wat waren ze blij! EINDE"

Gelukkig maar dat je niet je leven lang puber blijft..tegenwoordig zie ik de wereld gelukkig toch wat leuker en ben ik wat minder haatdragend..

hoogbevaagde visstick

Het is herfst.. de blaadjes vallen van de bomen..
De ochtend bestaat uit een gevecht tegen de drang naar een lange warme winterslaap.
Toch win ik dit gevecht elke morgen en vertrek ik trouw naar mijn eigen werkplek.
De hele dag koffie drinken, niet naar buiten durven kijken. Als er dan een zonnestraaltje door de wolken en het gure weer weet te breken zuig ik deze direct op als een spons. Delen? Nee..echt niet.. sorry, in de herfst en de winter ben ik heel egoistisch als het om de zon delen gaat.. Hiervoor alvast mijn nederige excuses.
De eikels kletteren gevaarlijk langs mijn fiets als ik me wederom trotseer richting huis.
Zou dit dan een straf zijn omdat ik het laatste beetje zon niet wil delen? Nou ja, dan maar slalommen..
Ik ben duidelijk een zomermens. Gek, ik ben nog wel in de winter geboren...

Nog even doorbijten dan is het zo weer lente. Een lente waar ik al jaren naar verlang. Hopelijk kan ik eindelijk gaan afstuderen. Het is zwaar, maar nog even volhouden. Ik ben al heel ver gekomen dus ik zal het redden. Ongeveer nog een week of acht dan is als het goed is het ergste voorbij.. Ik ben echt toe aan de rust en zal deze met twee armen in mijn lijf sluiten zodra dit kan.. vooralsnog is het nog even (geen bloed) wel zweet en tranen de komende weken. Maar ik zal en ik moet het redden ook al voel ik me soms een hoogbevaagde visstick..

tekst voor een geboortekaartje

"met een rek en een scheur, daar is hij wel heur"

offeuh

"ook al is mama uitgescheurd,
na een paar uur is het dan toch gebeurd"

of deze dan:

"de bevruchting deed een stuk minder pijn
maar jou eindelijk zien is bijzonder fijn"

of gaat dat iets te ver?

Goed even zonder geouwehoer! ik ben tante geworden en een hele trotse.. daarom ben ik er nu effe wat minder geweest. Kunnen jullie het me vergeven?

Daarnaast is eindelijk het laatste jaar aangebroken dus nog 19 weken doorbikkellen en dan is er wat meer rust.

Tot snel, naast hormonale -ik wil baby's- kriebels begint mijn schrijvers-drang ook weer ernstig te worden dus weest gerust, ik ben er snel weer met meer!

Zand festival - 22 augustus

22 augustus 2009- Mijn lieftallige, mij tevens ontzettend dierbare ouderlijke gezagvoerders waren de gelukkige winaars van twee kaartjes voor het zandfestival in Almere. Voor diegene die dit nog steeds niets zegt www.zandalmere.nl voor meer info. Het was top, gezellig, zonnig ook al was het totaal niet mijn favo muziekgenre, zo bleek maar weer gezelligheid maak je zelf. Nou ja, met behulp van een paar biertjes en een goed humeur ben je er al voor 90 % !

Samen met twee vrienden op de camping verbleven..ik voelde me eventjes weer heel jong. De volgende morgen twee uur over de camping gedwaalt. Ik had nadorst maar ik had geen drinken, ik kon me nog net beheersen de auto naast ons niet leeg te roven aangezien die een lekker pakje drinken bij de vooruit hadden liggen. De etterbakken!

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk niet in staat was om nog fatsoenlijke foto's te maken.. dit is geloof ik de ingang!

We hebben een tijd op een bultje in de schaduw gehangen met de bar en het toilet in de buurt.. 35.000 mensen die allemaal gezellig waren.. wat wil een mens nog meer!? Ik had na dit weekend echt weer even het gevoel er even helemaal uit te zijn geweest... Heerlijk...

Heden met een verleden

Er bestaat geen toeval, ook niet in ons geval

Het voelt zo vertrouwd, een zielsconnectie zo oud

Onze ontmoeting pas geleden, het besef van een verleden

Ik ben blij met deze verbintenis, alsof het allemaal al eigen is..

Het is een hele weg..

Ik heb de eer om iemand te helpen met een tekst voor een trouwkaartje ter ere van een 40 jarig huwelijk. veertig jaar, best lang.. dan heb je samen een groot gedeelte van je leven samen doorgebracht.. 

Geweldig, ik voel me best trots.. Een gedicht verder en twee blije mensen die ontzettend blij zijn met mijn hulp (en een best wel trotse Sabine) wandel ik van de ene kant naar de andere kant van Deventer. Het is een hele weg...veertig jaar maar ook de weg naar huis. Ik heb wat foto's te showen van  mijn weg naar huis..

 

 

Music was my first love..

Als kind al genoot ik van muziek, kon ik opgaan in de muziek en gebruikte het als uitlaatklep. Dat wat ik niet kon zeggen vond ik terug in muziek. Toen ik 12 was begon ik naar house muziek te luisteren. (Naast mijn andere muziek die ik ook zeker weet te waarderen..) Ik had weinig vrienden die er van hielden laats staan dat ze met me meewilden. Mijn allerbeste vriendin leerde ik op de HAVO kennen en die wilde wel. We wandelden een wereld binnen die ik niet had willen missen.

Het vantevoren afspreken met wat vrienden, een hapje een drankje. Het vantevoren al "moeten" aanschaffen van de geschikte outfit. Het zenuwachtig zijn, bellen met vriendinnen over het komende feest. Alvast wat muziek luisteren. Nog een keer de kleding passen en snel nog op het laatste moment wat nieuws aankopen. De dag zelf wakker worden na een slapeloze nacht... diarree hebben omdat je niet meer kunt wachten tot het avond is. Allemaal heerlijk..

Na zo'n dikke 12 jaar naar housefeesten te gaan geniet ik nog van elke aanloop naar het feest. Ik ben nog steeds soort van uitgelaten zenuwachtig en vind het allemaal heerlijk. Al ga ik niet zo vaak meer, ik wil dit gevoel voor geen goud missen.

Natuurlijk wordt je ouder, maar mijn muzieksmaak is hetzelfde gebleven. De feestjes worden iets anders.. de kledingkeuze zeker. Liep ik vroeger strak in gabberpak, zo liep ik zaterdag rond met een mooie zwarte broek en een strak soort wetlook-corset.

Tijden veranderen, we worden ouder, maar het gevoel dat blijft. Ja, muziek blijft echt mijn uitlaatklep.. Zo heerlijk, zoveel uitzinnige feestende mensen op een lokatie. Allemaal hetzelfde doel. Genieten en lekker ontspannen. Ik heb er afgelopen zaterdag van geproefd en het smaakte weer naar meer..

Onbezonnen orde

Afgepaste hoeveelheden

Twee sneden brood

De plak kaas precies even groot

Een broodbord en een mes

Het eten duurt een minuut of zes

Mijn kleren over de stoel

klaargelegd, precies kloppend op gevoel.

Een perfect passend setje ondergoed

Die mooie jeans, shirt en een zomerhoed

Op de tast, pak ik een ons geluk

en ik weet mijn dag kan niet meer stuk

Genoeg voor mezelf, genoeg om te delen

ik verstop het wel, zodat niemand het komt stelen..

Ik heb de maag vol en mijn dorst gelest

Kleding aan, ben zoals altijd op mijn best

Ik heb een ons geluk meegenomen

En in een dagelijks mengsel van liefde opgenomen

Mijn dag is weer zoals altijd weer ordelijk begonnen,

Tot ik aan jou liefde denk en van binnen begin te gloeien

en wild om me heenstrooi met het mengsel, heel onbezonnen

TO DO LIST

De zon schijnt, ik ben opgeladen... meer dan opgeladen. Ik vrees dat ik oververhit begin te raken. Bijna een jaar geleden zijn we verhuisd naar ons eigen paleisje en ik heb nog steeds stapels verhuisdozen om uit te pakken.. Ik heb het volgende lijstje nog in het verschiet mijn komende vakantie. Nou ja vakantie, vakantie van school..mijn fulltime job gaat natuurlijk wel gewoon door.

1. Uitzoeken van de kledingkast en onze kleding

Dit is inmiddels gebeurd. Met als gevolg dat ik twee bananendozen met kleding heb weggegeven aan hele lieve mensen die het goed konden gebruiken en vier zakken klaar heb staan voor een ver derdewereld land. Ik heb ineens een zee aan ruimte in mijn kast. Tijd voor aanvulling. Ik ben gestopt met mijn uithongergedachte en heb al die kleren ook weggedaan. Ben best trots op mezelf. Daarbij, ik heb nu een geordende kast gesorteerd op soort en kleur. Eens kijken hoe lang ik het vol ga houden. Ik ga er hoe dan ook een foto van maken.. mijn allerliefste mams hoorde ik bijna van haar stoel vallen toen ik het haar vertelde. Ik weet het ergens klinkt het ook ontzettend idioot. Ik moet zeggen ik kan best goed opruimen, het ook geordend laten dat is weer een totaal andere uitdaging.

2. Administratie uitzoeken, archiveren en boeken in een office-programma

Eigenlijk stom, ik werk op een administratie maar ik heb er thuis zoooo geen zin in.

3. Verhuisdozen uitpakken

En ik had nog wel alles uitgezocht voor we gingen verhuizen.. en nog heb ik zoveel zoooi.. al vind ik al snel iets nuttig, leuk of bruikbaar..

4. Schoolspullen uitzoeken en sorteren (al het oude weg)

Jaarlijks ritueel, greanpeace zou echt zo niet trots op me zijn.. ik moffel ook stiekem het oud papier weg wat ik moet uitprinten en gebruiken voor school jaarlijks.. niet milieubewust.. die arme bomen..

5. Schapjes badeendjes en boeken maken / regelen

Mijn complete verzameling badeendjes verdient een plekje in ieder op ooit een kinderkamer hoop ik. Daarnaast heb ik minstens net zoveel ruimte nodig voor mijn leesboeken. Tijd voor schapjes en ruimte. Showen met die literatuur en de verzameling rubber..

7. Plek schoenen/jassen/tassen creeeren

Tsja de vrouw in mij doet soms erg zijn best een vrouw te zijn hoor.

8. Kelder opruimen

De deur kan op dit moment nog open. Maar daar is ook echt alles mee gezegd.

9. Schoonmaakster zoeken

Het liefst een van 1.70, normaal tot slank postuur. Blond, blauwe ogen, niet te assertief, schaars gekleed. Oow, sorry.. mijn hormonen he.. nee we willen best een schoonmaakster.. voor de grote klussen wekelijks ofzo. Ik kan het niet goed met mijn lijf en de tijd ontbreekt ons gewoon. Bijhouden lukt wel maar de grote dingen is teveel.. eigenlijk een luxe-wens..maar ja waarom niet.. Waarom zouden we het ons moeilijk maken nu het kan?

10. Of financieel management voorbereiden of een onderzoek doen alvast voor school volgend jaar.

Lastig lastig.. in allebei nog weinig zin haha..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Maar goed genoeg te doen.. Naast alle leuke dingen die ik nog wil gaan doen... het is tijd voor ontspanning en aan het lijstje ook te zien ook af en toe wat inspanning! Over de leuke dingen praat ik jullie ongetwijfeld nog voldoende bij.

Tot later.. ik ga mezelf eens goed nuttig maken.

zonnig vraagje

Had jij dat vanmorgen ook? Dat je vanmorgen op je fietsje stapte, dat de wereld je keihard toelachte en dat de zonnestralen je zonder pardon, pardoes naar je werk duwden?

IK WEL! KOM MAAR OP MET DIE ZON!!

afstuderen een beestenboel?

Vandaag stelde ik bloedserieus een vraag aan een van mijn collegae, die zijn kennis heeft vergaard tijdens een opleiding commerciele economie. Een gewoon gesprek via de msn-messenger die we intern gebruiken. Een serieuze vraag, vol verwachting op het serieuze antwoord.. Tenminste dat zou je denken..

S. zegt (14.14)

hoe ben jij aan je onderwerp gekomen voor je afstudeerscriptie?

KIPPETJE H zegt (14:14):

was makkelijk, moest afstuderen bij Walibi, dus ging over kangaroe's

Oooow..natuurlijk dat ik daar zelf nog niet opgekomen was.. wat stom van me!! Het was vermakelijke informatie, maar ik ben nog geen stap verder. Nou ja zoektocht, to be continued! Het wordt nog een beestachtige opgave om een onderwerp te scoren..

De zon schijnt, de vogeltjes vliegen

De zon schijnt, de vogeltjes vliegen, hier en daar breekt een beetje zon door een onmogelijke partij wolken. Ik kijk naar buiten, vanachter mijn toetsenbord en neem nog snel een slokje cola. Als de bibliotheekmevrouw het maar niet ziet. Dan krijg ik op mijn donder als echt een schoolmeisje. Er komt een meisje voorbij, teenslippers, driekwartbroek en een wit truitje met daaronder een zwarte b.h. die net even iets te strak zit. Jippie..de zomer komt er weer aan.

Snel blader ik weer voor de zoveelste keer door mijn schoolboeken, nog eventjes dan heb ik schoolvakantie. Kan ik weer genieten van de zon en hoef ik me niet op te sluiten van mezelf om het zoveelste verslag af te krijgen. Heel even mag ik van mezelf twee weken genieten van rust en kalmte om me heen.

Brrr... rust en kalmte? Wil ik dat eigenlijk allemaal wel vraag ik mezelf ineens af? Al bijna drie schooljaren ben ik veertig uur aan het werk en twintig uur aan het studeren. Ik ben inmiddels getrouwd met een wereldvent en ook een beetje met mijn computer en mijn lesboeken. Wat als ik me nu ineens ga vervelen, ik wil mezelf niet vervelen. Ik wil niet wegkwijnen in de eenzaamheid, door mijn studie kom ik eigenlijk niet veel meer buiten. Soms lijkt het zelfs alsof de hele wereld is verdergegaan maar ik nog op hetzelfde plekje aan mijn bureau in mijn boeken verstopt zit.

Ik kan er vanaf nu langzaam aan gaan wennen. Ik moet nog vijf vakken, een projectgroep-opdracht en daarna eindelijk afstuderen. Ik heb altijd volgehouden dat ik niet kon wachten tot ik klaar was. Het stomme is dat ik er meer en meer aan gewend ben geraakt om eeuwig te moeten studeren. Natuurlijk zijn er zat leuke dingen te bedenken maar het is wel een ritme waaraan je gewend raakt wat ineens straks allemaal anders wordt. Ik krijg misschien weer voldoende nachtrust, hoef niet meer te dromen over vervelende formules en onmogelijke toetsen. Ik hoef geen discussies meer te voeren over uit te voeren opdrachten en me te buigen over oninteressante vraagstukken.

Vandaag sprak ik een leraar die me ongenuanceerd vroeg of ik zwanger was. Mijn hart stopte heel eventjes.. Ik heb geantwoord "nee, was dat maar waar.. ik ben gewoon dik geworden" .  Ondanks deze nare vraag heb ik nog even met de beste man gepraat. Hij heeft een hart onder mijn riem gestoken en dat deed me dan wel weer erg goed. Het is geen twaalf in een dozijn docent. Dit is een van de weinige leraren die ik wel ga missen.  Hij stond vandaag voor aanvang van ons gesprek tegen het kopieerapparaat te praten en dat was op zich al komisch genoeg, ik ben namelijk zelf ook zo'n idioot die complete conversaties heeft met apparaten. Leraren zijn ook maar mensen, tenminste sommigen dan en dit is er eentje om in een luciferdoosje te stoppen!

Plaatjes van bijzondere paadjes

windstil

En dan opeens
houdt het op met waaien
glimlach ik
en dartel ik wat rond
Geniet ik weer van alles
en de mensen om me heen
sta 's morgens op
met een lach
vecht me overal doorheen
Eigenlijk toch gek..
Het geluk was zo dichtbij
maar het zal de storm zijn geweest
waarom ik dat niet zag..

Storm

Het stormt in mijn hoofd
wordt het ooit nog windstil?
Ik wil rust en kalmte
maar is het soms teveel wat ik wil?

Positief blijven
door blijven gaan
ik wil de weg vinden
maar is het ver van me vandaan?

Ik wil zoveel doen
maar er gebeurd niets
ik blijf vechten
maar veranderd er wel iets?

Ik ben gevangen
in mijn gedachten
de wind moet gaan liggen
maar kan ik zo lang wachten?

Ik heb zoveel vragen
Maar weet het antwoord niet
ik luister naar mijn gevoel
maar wat moet ik met het verdriet?

leermomentje

Ken je dat die eeuwige nare blauwe envelop die bij velen van ons in de brievenbus denderd elk jaar weer op nieuw? Eens per jaar moeten we als inwoner van Nederland voldoen aan een verplichting die belastingaangifte heet. Sinds september vorig jaar zijn we trotse eigenaren van ons eigen stekkie. Het stekkie waar ik en mijn wederhelft heerlijk vertoeven. Natuurlijk zijn we nog lang niet klaar (zoals de meeste trotse huiseigenaren..) maar we zijn een heel eind gekomen.. Het moment was dan ook begin dit jaar aangebroken. Onze eerste belastingaangifte samen.  Helemaal omdat we sinds oktober ook nog eens man en vrouw waren geworden. En deze allereerste belastingaangifte wordt er een om nooit meer te vergeten. Op maandagavond om 19.00 hadden wij onze afspraak. We reden naar een van de vele wijkcentra in de buurt en parkeerde vol verwachting de auto. Het was wachten geblazen in de wachtkamer. Nou ja, het was een hok dat rook naar base-ball handschoenen. Aan tafeltjes in de zaal zaten een aantal belastingdeskundigen.  Tenminste, het waren vrijwilligers van een niet nader te noemen vakbond die een cursus hadden genoten. Niets ten nadelen van vrijwilligers. Ik vind het reuze goed dat ze er zijn.. alleen zou het fijn zijn als ik ze niet moet uitleggen hoe een computer werkt. Laat staan het feit dat ik deze vrijwilliger (lees de belastingdeskundige) heb zitten uitleggen hoe het belastingprogramma werkte.. Ik kreeg een flashback naar onze ondertrouw in de gemeente waar we tot vorig jaar ingeschreven stonden. Daar werden we geholpen door een echte ambtenaar. Zo'n ambtenaar waardoor alle andere ambtenaren de reputatie hebben van niets doen, veel verdienen. We hadden op dat moment te maken met de afdelingsmanager. Zijn aanslagen waren welgeteld 3 per minuut. Bij elke keer dat hij de enter-toets in ramde was ik bang dat zijn toetsenbord uit elkaar vloog. Ik heb de man geholpen uiteindelijk met het invullen van de vragen. Dit nadat hij lichterlijk in paniek raakte omdat het scherm niet deed wat hij wil en hij dit echt niet kon bolwerken. De goedzak die ergens heel  diep in me zit kan dan niet anders dan de beste man uit zijn lijden verlossen en hem helpen. Ik kon me nog net beheersen om het niet van hem over te nemen..ik had eigenlijk een sollicitatieformulier moeten vragen..  laugh laugh Achteraf kan ik er smakelijk om lachen, die mensen doen echt hun best.. maar soms is dat gewoon eventjes niet genoeg..

En toen was er koffie

Jarenlang ben ik er van overtuigd geweest dat ik echt niet verslaafd ben aan koffie. Nou ja, eigenlijk heb ik mezelf dat wijsgemaakt. Net zoals al die keren dat ik mezelf wijsmaakte dat ik geen chocolade luste en geen dropjes lustte.

Maar mijn ik trapt daar tegenwoordig niet meer in. De chocoladerepen probeer ik zo snel mogelijk kwijt te raken aan het bezoek dat toevalligerwijs aan komt waaien. Hetzelfde geld voor de chips, drop en al het andere lekkers. Dan kan ik het tenminste zelf niet meer verorberen.

Helaas kwam met het besef dat ik niet meer voor de gek te houden was ook het besef dat ik toch echt wel een koffie-verslaafde ben. Op het werk begint mijn dag standaard met een cappucino. Ik ben echt geen ochtendmens. Buiten dat ik op zonne-energie blijk te werken heb ik daarnaast een diesel-motor in mijn lijf. Het duurt minstens een uur voordat ik wakker ben. Laat staan voor ik echt op gang ben 's morgens.. 

Als er dan geen koffie is dan pak ik "gewoon" cola.  Als excuus neem ik geen thee omdat daar tenslotte theine in zit (euh, ik weet overigens niet of dit de correcte spelling is.) . Dat is minstens net zo slecht. Bovendien schijnt koffie goed te zijn voor je lichaam, mits gematigd. Gelukkig ben ik niet de enige, op het werk heb ik meerdere mede-verslaafden. Onlangs was de koffie op 's morgens. Dit leverde een kleine crisis op. Toch werd mijn gouden tip om dan maar cola te pakken hartelijk ontvangen.. Tsja, caffeine is caffeine he..

Zo.. en nu eerst een bak koffie..

Zonne-energie?

Ik besefte me vanmorgen ineens iets...

Ik werd om 6.00 voor de allereerste keer gewekt door lente-perikelen in de dakgoot .(vogels die driftig een nestje of iets dergelijks maken in de dak goot.. in ieder geval luid en duidelijk aanwezig zijn) Nadat ik mezelf gedwongen had om toch maar weer te gaan slapen werd ik twee uur later opnieuw wakker. Een klein aantal zonnestralen was het gelukt om precies langs de zijkanten van ons verduisterende rolgordijnen naar binnen te komen. De zon is nog lang niet fel genoeg om te branden (in de zomer word ik nog wel eens gewekt door een schyzofrene zonnestraal die probeerd een laserbrander te zijn op mijn voorhoofd) maar het was genoeg om mij op te laden en ondanks de pijn toch uitgelaten vrolijk op te laten staan.

Toen wist ik het ineens, ik werk gewoon op zonne-energie! In de winter heb ik twee keer zoveel pijn, ben ik twee keer minder vrolijk. De eerste zonne-stralen heb ik gisteren geprobeerd op te zuigen (met als gevolg dat het de rest van de dag slecht weer was, sorry hiervoor nog..). Ik voel me opgeladen en met de zon die hopelijk aanwezig blijft kan ik wel weer eventjes vooruit.

Echt.. ik ben (aan je) gehecht..

Tsja.. het is wat.. hechten of gehecht worden.. dat is de hamvraag van vandaag…

In mijn omgeving bevinden zich meerdere papa’s. Papa’s in mijn familie, vriendengroep, kennissenkring, werk. Je kunt het zo gek niet bedenken maar ze zijn er overal. Papa’s in alle soorten en maten. Stoere papa’s, gekke papa’s, creatieve papa’s,  liefdevolle papa’s. Eindeloze varianten, voor ieder wel wat wils.. allemaal uniek. 

Een van die vele papa’s vertelde mij deze week een verontrustend verhaal over zijn zoontje. Zijn kleine manneke waar hij aan gehecht is had door een ongeluk een flinke jaap opgelopen op zijn gezicht. Arm jochie, arme papa. In mijn gedachte zag ik diezelfde stoere papa met zijn allerbezorgste gezicht richting de spoedeisende hulp rijden. Daar wacht hem een verschrikkelijke dokter. Een dokter die zijn mannekke pijn wil gaan doen. Dat pikt papa natuurlijk niet zomaar. Het duurt allemaal verschrikkelijk lang en het enige wat diezelfde papa wil is die dokter op zijn ogen slaan omdat hij niet opschiet.  Diezelfde dokter die zijn mini-B. een naald door zijn gezicht gaat boren. Het mannekke waar hij zo aan gehecht is was vanaf die avond tijdelijk ook letterlijk gehecht.

Hopelijk kan de kleine mini-B. snel weer door het leven zonder een gehecht gezicht. Ik denk dat zijn papa ondanks zijn stoere vadersrol gehecht is voor het leven. Voordeel daarvan is dat dat de kleine man geen pijn doet..

Gek eigenlijk, mensen hechten zich al snel aan de meest bizarre dingen. Sommige dingen waar men zich aan weet te hechten lopen uit op regelrechte verslavingen. Koffie, sigaretten, liefde..

Mijn moeder vertelde mij vroeger toen ik een rasechte puber was dat ik verliefd was op het verliefd zijn en niet op een persoon. Feitelijk had ze geen ongelijk. Ik was vaak en snel verliefd op een persoon, op een man of een vrouw..ik had gewoon graag  iets om van te houden. Als puber stortte ik me dan ook zonder pardon in verschillende relaties. Allemaal anders. Elke maand had ik een andere agenda omdat ik bij elke nieuwe liefde mijn agenda volkalkte met teksten als “i love xxxx forever and always”. Altijd duurt bij mij soms niet zo lang. Noem me maar een kat met heeeeeel veel nieuwe levens. Ik ben begon gewoon telkens weer opnieuw. Vele relaties volgden. De een wat gezelliger als de ander. Toch raak ik nog steeds vrij snel gehecht aan de mensen om me heen. Ik hou er van om allerlei verschillende mensen om me heen te hebben. Ik vind het zo heerlijk dat iedereen uniek is op zijn eigen manier. Alle unieke puntjes van al die mensen vormen samen toch de perfecte portefeuille om een gelukkig leven te leiden met zoveel mensen om je heen.

Zelfs als ik mensen niet meer zo leuk vind ben ik van mening dat je er toch aan gehecht blijft. Als je ruzie met iemand hebt, dit geen rust gunt. Tsja, dan blijf je aan iemand vastzitten. Negatieve aandacht is ook aandacht. En haat en liefde ligt heel dicht bij elkaar.

Ik ben in ieder geval erg gehecht aan mijn huidige situatie, aan mijn lief, aan mijn toekomstige (hopelijk) gezin, aan mijn vrienden en vriendinnen, mijn werk. Mijn puzzeltje is compleet. Ik ben gehecht aan het leven en de liefde… echt…

Dromenland

-- Ik weet nog dat ik je zei--
Geef me je hand, doe je oogjes dicht,
ik neem je mee naar dromenland
hier niet zo ver vandaan..

Er verscheen een lach op je gezicht
en ik lachte met je mee
-je twijfelde- ik zag het wel!

-- ik weet nog dat ik je zei--
Geef me je hand, doe je oogjes dicht
want er is zo weinig tijd
ik neem je mee naar alleen maar moois

Ik beloofde je zoveel moois
alleen maar geluk, geen narigheid
Dat veranderde je blik

--ik weet het nog zo goed
Je keek mee zo doordringend aan
je greep me hand, en we renden
naar het mooie dromenland

Wij twee.. Voor altijd in dromenland..
Ik weet nog wat ik zei..
en nu is ons voorgoed!

De poes op de kast..

Tsja, ik vrees dat ons poezebeestje niet zo heel goed tegen verandering kan bovendien is ze ernstig jaloers. Vandaag heb ik vriendjes gemaakt met de kat van de buren, tot grote ergenist van ons poezebeest.

Sinds gisteren zijn we ook in bezit van een nieuw dressoir.. Eerder kon ze zich nog verstoppen achter het televisiekastje bij dreigend gevaar (lees, alles dat groter is dan een tampon en beweegt). Helaas is dat vanaf gisteren verleden tijd. Arm beestje.. voorlopig zit ze nu wel even figuurlijk op de kast..

In de kreukels?? Ik strijk wel over mijn hart..

Mijn geest heeft zich afgelopen week bezig gehouden met ernstige zaken. Tijdens het bij elkaar vinden van de wekelijkse boodschappen dwaalde mijn aandacht ongewenst af naar een bepaalde schap. Op deze schap waren diverse zalfjes, cremes en andere beautyproducten te vinden. Zo ook dagcreme. Nou ja, niet zomaar dagcreme. Mijn aandacht vloog richting de anti-rimpelcreme. Een snerende stem gonsde in mijn hoofd dat ik al bijna 30 werd. Opeens leek ik me af te vragen wanneer de rimpels eigenlijk zouden komen. Uit voorzorg gooide ik snel een pot dagcreme in mijn winkelwagen. Ik had een ultiem excuus voor het thuisfront. Mijn dagcreme was tenslotte echt op. Tsja, en daarbij ik werd tenslotte al bijna 30..

Ik begrijp trouwens iets niet. Iemand heeft ooit een "geniaal" idee gehad dat er zoiets moest bestaan als dag en nachtcreme. Vast iemand met gedegen verkoopkennis. Wellicht heeft het gewoon met de productsamenstelling te maken en zit daar het verschil. Mocht dat zo zijn dan ben ik ervan verzekerd dat ik dat gehele verhaal ergens in mijn geest verdrongen heb. En ook zou het met de productsamenstelling te maken hebben. Wat als ik nu overdag ga slapen. Of als ik 's nachts wakker ben.. Moet ik dan mijn dag of mijn nachtcreme gebruiken? Als ik daar ook nog over moest gaan piekeren, dan krijg ik pas echt snel rimpels denk ik..

Het valt ook niet mee om de laatste trends te blijven volgen en mee te doen met de laatste mode-dingen... Dat heb ik in mijn vroegere jaren al snel verbannen uit mijn leven. Ik heb geen zin in nadenken over allerlei producten, trends en beautyzaken die mijn hersens alleen maar overuren laten maken. Het valt mij ook in het bijzonder op dat alle mode-popjes die vroeger bij mij op de Havo hebben gezeten (en mij uitmaakte voor slons) er nu allemaal uitzien als verlepte, uitgewrongen vaatdoekjes met minimaal 20 kilo overgewicht. Ze zijn bijna allemaal getrouwd, wonen in een nieuwbouwhuis en hebben 2 kinderen. Het huis met een veel te hoge hypotheek staat in zo'n typische nieuwbouwwijk waar iedereen dezelfde gezinssituatie heeft, een golden retriever en nagenoeg hetzelfde uiterlijk. Een rij huizen waarbij niemand de buren werkelijk kent en iedereen om half tien in bed ligt. Heerlijk, dat dat dan de vrouwen zijn geweest die mij vroeger zo nodig het leven zuur moesten maken omdat ik niet meedeed aan de laatste mode. Ik maakte er een sport van niet zo te zijn als hen. En toch, als ik nu had geweten hoe ze er allemaal bij zouden zitten dan was het allemaal een stuk makkelijker geweest.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat me bezielde om die pot anti-rimpelcreme te kopen. Wie weet stuur ik de pot wel op naar een van mijn ex-klasgenootjes. Die kan ik er vast een plezier mee doen. Ik ga maar eens op zoek op Hyves naar wat adressen dan stuur ik ze even een E-mail.. kleine moeite, groot gebaar. Zo ben ik dan ook wel weer.. Ik strijk met alle liefde over mijn hart om een ander uit de kreukels te helpen..

Kiplekkere spraakverwarring

Het was weer zo'n dag. Ik was er wel. Deed mijn ding, maar mijn spraak was vandaag weer eens vele malen sneller dan mijn daden... Zo'n typische dag waarop ik iets vaker dan gemiddeld vroeg "oh, zei ik dat hardop" .

Ik hoor mezelf praten tegen mijn collega. Verwoed probeer ik haar iets uit te leggen. Zoals wel vaker praten we allebei maar luisteren geen van beide echt goed naar elkaar. Ik wil haar vragen om op een grootboekrekening te kijken. (voor de leken onder ons: verdiep je er maar niet teveel in het heeft te maken met cijfers, voor de meesten onder ons volkomen oninteressant) In mijn hoofd speelt op hetzelfde moment een herhaling van een aflevering van onderweg naar mogen. Zoals de meeste vrouwen kan ik best twee dingen tegelijk. Het lukt me alleen niet altijd om dit ook met geluid uit te voeren. Het komt geregeld voor dat ik hardop zeg wat er zich in mijn hoofd afspeelt zonder daar ook maar enig moment over na te denken. Dit levert soms ergenis, soms lachbuien, soms vreemde blikken op. Vandaag bezorg ik een collega voornamelijk de drang om haar lip op te trekken bij vreemde uitspraken. Ik twijfel nog of ze deze lip-move ingestudeerd heeft of dat ze dit onbewust doet. Zonder enige aarzeling hoor ik mijn stem die aan haar vraagt : "Wil je even op de kaart onderweg naar morgen kijken?" . Wat ik eigenlijk aan haar wilde vragen was of ze op een kaart wilde kijken die eigenlijk betaling onderweg heet. Ik, ik heb het in eerste instantie niet eens door. Pas na een opgetrokken lip en een lachsalvo is mijn geest zover dat ik begrijp wat ik heb gezegd...

Overigens zit ik met mijn collega-kippetje prima op een kantoor. Het kippetje waarmee ik op een kantoortje verblijf (we hokken samen  acht uur per dag op 15 vierkante meter haha..) is net als ik vaak ongenuanceerd en daar hou ik wel van. Rechtdoorzee, net als overigens de meeste van mijn collagae-kippetjes. Gezien de drukte kon ik er wel vanuitgaan dat ik niet de enige zou zijn die dag met vreemdsoortige uitspraken. Ook mijn collega-kippetje presteerde het om me aan het lachen te maken tijdens de serieuze werkzaamheden die toch eigenlijk met grote werkdruk gepaard gaan op dit moment. In plaats van dat ze mij attendeerd op een bepaald bedrag die ergens in de boekhouding staat kijkt ze me aan, na het lichtelijk optrekken van een lip, en meldt ze me "dat bedrag is maar gewoon lang leve de lol op kruisposten aan het zwerven".   Ik vergat helaas te tellen hoe lang het duurde voor haar gezicht uit haar plooi viel. Ik plaste inmiddels bijna in mijn broek van het lachen.

Vanwege het werk dat ons veel honger en dorst bezorgt zijn we stiekem grootverbruikers van diverse theesoorten. In de loop van deze week was de thee die wij dagelijks erdoorheen jagen bijna op. Gelukkig was een medekippetje best bereid zijn "theezakje" ter beschikking te stellen voor het "trekken" van haar thee. Hoe sociaal.. enige voorwaarde was dat we het theewater eerst wel op kamertemperatuur lieten komen. Wij zijn de moeilijkste niet..

Het leven op kantoor is lang zo saai niet met al deze spraakverwarringen en personages die blijven inspireren. Hoe druk het ook is, hoe veel er ook gedaan moet worden.. de lol en dit soort kleine dingen, die wellicht voor jullie onbegrijpbaar zijn maken het werk zo ontzettend leuk.. en bovendien levert het zoveel inspiratie op voor een overdosis weblogs... hou jullie hart maar vast.. de komende tijd zal ik weer gewoon aanwezig zijn na een week afwezigheid. De lente komt er aan. De hormonen gieren door de lijfjes.. dat belooft een seizoen vol hilarische, leuke, serieuze, oneindige weblogs op.. elk zonnestraaltje laad me  meer en meer op. Dit duracel konijntje euh kipje heeft er weer helemaal zin in!!

Pokerface

Deze avond beloofd een avond die voornamelijk overgaten zal zijn met pokeractiviteiten. Binnen nu en een half uur zit ik hier opgescheept met een aantal mannen die zich (net als ik) gaan voordoen als volleerd toneelspeler tijdens het spelen.

Wel typisch, stoere mannen houden niet van toneel.. maar ze pokeren wel en doen zich dan voor als acteertalent.. Bijzonder he.. :). Ik ben benieuwd of er nog mensen aan komen zetten straks die de meest afzichtelijke vermommingen hebben meegenomen om zich nog beter te kunnen verplaatsen in de rol.

Ik, ik zal me proberen aan te passen. Nee eigenlijk ben ik wel in voor een avondje toneelspel voor stoere kerels. Alleen ik kan mijn gezicht niet zo goed in de plooi houden.. voordeel is dat ik geen tactiek heb tijdens het spelen. Begrijp weinig van de spelregels dus daar kunnen mensen me niet mee doorgronden.. Zo heeft elk nadeel zijn voordeel he ;)

Jammer dat er niet sowiets bestaat als botox voor een avond. Want mijn gezicht speelt  helaas meestal boekdelen.. in mijn werk is het wel eens lastig als ik probeer te doen alsof iets me juist wel of niet interesseert. Kost me vreselijk veel moeite mijn gezicht in de plooi te houden, als me dit al lukt..  Ik heb inmiddels een heuse ingestudeerde nepglimlach waar ik mening collega de stuipen mee op het lijf jagen. (Des te leuker). We zullen zien of ik vanavond een overwinning behaal en of mijn tactiekloze verschijning me voordeel (en uiteindelijk geld) zal gaan opleveren..

Au.. (2)

Dan zie ik je

leunend tegen een muur

Ik ren op je af
en kom steeds
iets dichterbij,
je kijkt me aan
en lacht naar me
ik sluit mijn ogen
wil je omhelzen
maar je doet
een stap opzij..

Au!!

Au

Hou op met die kou,
met die sneeuw
met die wind

Mijn lijf
wil niet meer
alles doet pijn

Geef me de zon
en daglicht
verder niets...

Pas dan kan ik
weer helder zien
en bekijk ik alles
met een ander gezicht

De pijn gaat niet weg
maar de zon helpt me
ik laad me op
aan het daglicht
en de zonnestralen

Kom, laten we alsjeblieft
samen de zon gaan halen..